ตอนนี้ก็ได้พนักงานมาคนแล้ว แต่ก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกัน เหมือนกับทำอะไรก็ต้องมีอุปสรรค เพราะมันไม่ใช่บะหมี่สำเร็จรูป (เหมือนโฆษณาเลย) เรื่องที่มีปัญหาก็คือ ตอนแรกได้ไปตกลงราคาในการเขียนเว็บในฝันไว้เรียบร้อยแล้ว ปรากฏว่าเขาบอกว่าใช้เวลาเขียนอีก 1 เดือน เราก็โอเค ก็มาทำเว็บพระก่อนล่ะกัน และแล้วก็มีโทรศัพท์มาบอกว่าขอเลิกงานทำเว็บ เพราะว่าคนทำเว็บต้องไปผ่าตัดสมอง เฮ้ย มันคิดมากขนาดต้องไปผ่าตัดสมองเลยหรือ ก็ปรากฏว่าคนเขียนเว็บนั้นเป็นไมเกรน หมอบอกให้ไปรักษา ก็เลยต้องงดเว็บในฝันก่อน ตอนนี้ก็เลยมาทำเว็บพระแทน ก็ต้องมานอกออกแบบเอง วางโครงสร้างเอง และก็มีพนักงานคนนึงแล้ว ก็ต้องหาคนเขียนใหม่ เฮ้ออออ

เข้าไปที่ http://www.unblockict.com/ แล้วพิมพ์เว็บเช่น youtube.com ก็สามารถเข้าไปได้เลย

ตอนนี้กำลังเปิดบริษัทใหม่ จะทำเกี่ยวกับเว็บไซด์ พอดีเมื่อก่อนเคยเปิดร้านขายของแล้วเบื่อที่ต้องจ่ายค่าเช่าล่วงหน้ากับค่าเช่าของเดือนแรก เช่นถ้าเราเสียค่าเช่าเดือนละ 20000 เราก็ต้องเอาเงินให้เขาก้อนแรก 60000 แล้วเขาก็จะให้เศษกระดาษซึ่งเขียนว่าเขาได้เอาเงินเราไปล่วงหน้าหรือเงินประกันทำนองนั้น กลายเป็นว่าเราต้องเสียเงินก้อนนึงไป ทั้งๆที่มันน่าจะเป็นเงินลงทุนซื้อของๆเรานะ และหลังจากนั้นเราก็ต้องไปหาเงินเพื่อมาซื้อของ มาตบแต่งห้องอีก อย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาท (ขึ้นอยู่กับว่าจะขายอะไร บางอย่างอาจมากกว่านี้เยอะถ้าต้นทุนสูง) และก็ต้องเสียเวลาตบแต่ง จัดของ เอาของเข้าร้าน กว่าจะขายได้ก็ปาเข้าไปสองอาทิตย์ กลายเป็นว่าเราเสียเวลาไปหนึ่งหมื่นเลยโดยที่ยังไม่ได้ขายอะไรเลย พอขายแล้วก็ยังไม่รู้ว่าจะขายเป็นยังไงเลย พอเป็นอย่างนี้ก็เลยมีความคิดว่าไม่อยากเช่าร้านแล้ว ก็เลยเอาบ้านตัวเองแล้วทำการยึดอำนาจจากทางบ้าน (ที่บ้านเปิดข้างล่างไว้เป็นร้านขายยา) ยึดเอาครึ่งนึงเอามาทำออฟฟิตซะเลย เพราะเราทำเว็บไม่จำเป็นต้องมีหน้าร้าน ก็จัดการกั้นห้องเลย ถ้าคนอื่นเห็นก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นออฟฟิต ป้ายก็ไม่มี (เก็บภาษี เจ้าหนี้ หรือใครก็หาไม่เจอหรอก) อย่าคิดนะว่าออฟฟิตนี้ไม่ทันสมัย เราใช้โน๊ตบุ๊ค และต่อเน็ต รวมถึงการติดต่อระหว่างเครื่องเราใช้แบบไร้สายหรือ wireless แถมความแรงเน็ต 2 mb กว่าๆ มีโทรศัพท์ 2 เครื่อง ไร้สายหนึ่งเครื่อง แฟ๊กอีกหนึ่ง มีกาแฟให้กินด้วยแต่ต้องไปซื้อเองนะ คือมีเครื่องทำน้ำร้อนกับแก้วกาแฟให้เท่านั้น ตอนนี้ออฟฟิตก็ได้ตบแต่งเสร็จแล้ว คราวนี้เราก็มาถึงการหาพนักงานกันซักที
เราก็ไปให้บริษัทที่เขาทำหน้าที่นี้จัดการ ปรากฏว่ามีคนส่ง resume มา ผมก็โทรไปสอบถามคำถามเบื้องต้นเลย คุยกันไปได้สักพักเขาก็ถามว่าที่ทำงานมีพนักงานกี่คน ในใจผมก็คิดว่าก็คุณนั่นแหละคนแรก รุ่นบุกเบิกเลยนะ ตอนนี้ก็กำลังรอสัมภาษณ์อีกคนอยู่ (อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเขารู้ว่าเขาเป็นรุ่นแรกหรือรุ่นบุกเบิกจะรู้สึกยังไงนะ) กลัวเหมือนกันว่าเขาจะปฏิเสทงานเรา แต่ก็อยากบอกเขาว่าอย่าคิดอย่างนั้นนะ เพราะทีกูเกิลยังใช้หอพักเป็นออฟฟิตเลย youtube ก็ใช่ dell ก็เอาโรงรถมาเป็นออฟฟิตเหมือนกัน อย่าดูแค่ออฟฟิตสวยงามอย่างเดียว เพราะผมก็จะบอกเขาว่า แทนที่ผมจะไปเช่าออฟฟิตแพงๆ (อย่างน้อยธรรมดาก็เดือนละสี่หมื่น) ผมเอาค่าเช่าออฟฟิตหรือค่าเช่าร้าน มาจ่ายเป็นเงินเดือนพนักงานยังดีกว่าเลย

เรื่องมีอยู่ว่า พี่ชายผมเขาไปอยู่แคนาดามานานจนได้เป็นคนที่นั่น แล้วก็ล่าสุดได้พาลูกกับเมียมาเที่ยวที่ไทย และก็ถึงเวลากลับไปแคนาดา ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยจากบริษัททัวร์แห่งหนึ่ง พอถึงวันกลับก็ไปเข้าแถวเพื่อเช็คอินกับการบินไทย (จริงๆซื้อตั๋วแคนาเดี้ยน แต่เครื่องของแคนาดาไม่ได้บินตรงมาไทยจึงต้องไปกับการบินไทยแล้วไปลงที่ญี่ปุ่นแล้วค่อยต่อเครื่องแคนาดา) แต่พนักงานการบินไทยบอกว่าตั๋วของเมียเขาใช้ไม่ได้ เพราะว่าได้มีการเขียนข้อความลงไป ก็เลยได้ความว่า ตอนไปซื้อตั๋วที่บริษัททัวร์ แล้วพอส่งตั๋วมา ปรากฏว่าชื่อกับนามสกุลสลับกันไม่ตรงกับพาสปอร์ต จึงเอาตั๋วไปให้ทางบริษัททัวร์นั้นแก้ แต่พอแก้มาแล้วกลับใช้ไม่ได้ พนักงานก็บอกมาว่า ถ้ามีการแก้ไขอะไรต้องเซ็นต์ชื่อหรือประทับตรากำกับเหมือนเอกสารทางราชการ ซึ่งเหตุการ์ณนี้ไม่เคยเจอมาก่อน และโทรหาสายการบินแคนาดาก็ไม่ได้เพราะตอนนั้นเช้าเกินไป ก็เลยต้องตกเครื่องไป
หลังจากนั้นพวกเราก็ไปแจ้งความและเอาใบแจ้งความนั้นไปที่บริษัททัวร์ที่เราซื้อมา ตอนแรกนั้นเราคิดว่าเป็นความผิดของบริษัททัวร์นั้น แต่จริงๆแล้วพอเราส่งตั๋วให้บริษัททัวร์ๆก็ส่งไปให้สายการบินแคนาดาเพื่อแก้ไข แต่แคนาเดี้ยนก็พลาดตกม้าตายจนได้ หลังจากทราบผู้กระทำความผิดแล้ว เราจึงตรงไปยังแคนาเดี้ยนทันที และเราก็ต้องขอค่าเสียหายกันหน่อย เพราะมันคงตลกมากที่คนแคนาดาดันตกสายการบินของตัวเอง ตอนแรกเขาจะให้แค่สามหมื่น แต่เรามารู้ว่าเขาไม่ใช่บริษัทลูก แต่ไปซื้อเฟรนไชน์จากแคนาเดี้ยนมา เราก็เลยขู่ไปว่าถ้าฟ้องร้องกันได้มากกว่าแสนอีกและถ้าเสียชื่อเสียงเขายึดเฟรนไชน์เลยนะ และจะโพสในเน็ตด้วย จะลองเสี่ยงมั๊ย สุดท้ายเราก็เลยได้แสนนึง (เส้นขนหน้าแข้งเขาเลย) และก็ยังเปลี่ยนตั๋วให้นั่งดีขึ้นอีกนิดเลยนะ
วันนั้นเครื่องขึ้นเจ็ดโมง แต่ต้องตื่นตีสี่ แล้วก็ตกเครื่อง แต่กลับได้แสนนึง ตื่นตีสี่ทุกวันเลย

เรื่องนี้มันเป็นเรื่องเมื่อตอนที่ผมเป็นวัยรุ่นอยู่ ตอนนั้นอยู่มหาลัยปี1 เอง เรื่องก็มีอยู่ว่า ตอนนั้นฮิตกันมากที่จะได้เบอร์สาวมาจากเพื่อนแล้วก็โทรไปคุย ตอนนั้นผมก็ยังไม่มีแฟนและบวกกับที่เราก็อยากจะหามาเป็นของเราสักคน ก็เลยถามเพื่อนว่ามีเบอร์หญิงแนะนำให้เรารู้จักหรือเปล่า เขาก็ให้เบอร์เรามา ผมก็ถามว่าสวยหรือเปล่า เขาก็บอกว่าสวยแน่นอนเพราะเขาเคยเห็นหน้ามาแล้ว
จากนั้นเมื่อเพื่อนการันตีอย่างนี้ก็โทรซะเลย ประมาณว่าโทรไปแทบจะตลอดเวลา จนรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องเจอกันเสียที และผมก็บอกเพื่อนว่าผมนัดเจอเขาไว้ที่มาบุญครองนะ เพื่อนผมก็ใจดีบอกว่าเดี๋ยวจะไปเป็นเพื่อนด้วยจะได้แนะนำให้รู้จักกัน ผมก็โอเค
จนกระทั่งถึงวันที่นัดกัน ผมก็ไปนัดเจอกับเพื่อนผมก่อน เพราะผมก็ตื่นเต้นมาก และเพื่อนตัวดีของผมก็มาเฉลยให้ผมฟังว่า เขายังไม่เคยเจอกับผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่ที่มาเป็นเพื่อนด้วยนั้น ไม่ใช่เพราะหวังดี แต่อยากจะมาดูว่าหน้าตาเป็นยังไง ผมก็ไม่พอใจและก็ว่าเพื่อนผมไป เพื่อนผมก็เลยตกลงกับผมว่า เอางี้ล่ะกัน ถ้าหน้าตาโอเคก็ให้บอกว่าเป็นผม แต่ถ้าไม่ชอบก็ให้บอกว่าเพื่อนผมเป็นผม ผมก็เลยโอเค
พอสักพักผู้หญิงก็เดินเข้ามาถามว่าคนไหนเป็นผม ผมก็เลยสะกิดเพื่อนให้บอกว่าเพื่อนผมเป็นผม และพอเพื่อนผมแสดงตัวว่าเป็นผมนั้น จู่ๆก็มีผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆยืนขึ้นมาบอกว่า ไม่ใช่ และก็เฉลยว่าผมสองคนได้เตี๊ยมกันว่าถ้าไม่ชอบก็ให้สลับตัวกัน และกลายเป็นว่าผู้หญิงคนที่นั่งอยู่ข้างๆผมมาตลอดก็คือเพื่อนของเขาเอง ที่ให้มาดูลาดเลาก่อน กลายเป็นว่าพวกผมโดนแผนซ้อนแผนอีกที หลังจากหน้าแตกวันนั้น ผมก็ไม่โทรไปจีบใครอีกเลย เห็นหน้าก่อนจะดีกว่านะ ไม่อยากให้เสียความรู้สึกทั้งคู่ เฮ้อ..

 

เมื่อก่อนผมเคยสงสัยมานานแล้ว ว่าพระแถวบ้านผมเดินมายังไง เพราะระแวกแถวบ้านผมนั้นไม่มีวัดเลย ถ้าพระเดินมาจากวัดที่ใกล้ที่สุด ผมว่าเขาจะต้องเดินมาตั้งแต่ตีสี่เลยล่ะ และผมก็สงสัยมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนึง ผมเดินเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง ผมก็เห็นพระท่านนั่งสามล้อเข้ามาในซอย จากนั้นก็เดินออกจากซอยไปเพื่อไปรับบาตร ผมจึงอ๋อขึ้นมา แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมท่านไม่ไปลงที่ปากซอยล่ะ จะได้ไม่ต้องเดินไปด้วย หรือกลัวคนไม่ศรัทธา

 

อันนี้เป็นเรื่องของเพื่อนผมคนนึงนะครับ ที่จะเล่าเพราะว่าจะได้เป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะดีแต่อาจจะไม่ดีก็ได้ เพื่อให้เพื่อนๆนั้นควรอย่างยิ่งที่จะทำอะไรนั้นก็ควรจะมีแผนสำรองเอาไว้ด้วย เพราะหากว่าเมื่อถึงเวลาแล้ว จะคิดอะไรไม่ออกเพราะมันตันไปหมด
เรื่องก็มีอยู่ว่า เพื่อนผมเมื่อก่อนนั้นทำงานอยู่แผนกจัดซื้อของ family mart เงินเดือนก็ได้อยู่ประมาณ 20000 กว่าๆ แล้วก็ย้ายงานไปอยู่ที่แผนกจัดซื้อเหมือนกัน แต่เป็นที่ jet หรือ jiffy และก็ได้เงินเดือนมากกว่าคือ 4 หมื่น มันก็ดูเหมือนว่าดีนะ เพราะว่าได้เงินเดือนสูงขึ้น ทำงานกับบริษัทฝรั่งด้วย มีสวัสดิการ โบนัสอีก
แต่แล้วเรื่องก็มาเกิดขึ้น เนื่องจากปั๊ม jet นั้นไม่มีโรงกลั่นน้ำมันเป็นของตนเอง ถ้าคิดในอนาคตแล้ว สู้บริษัทน้ำมันจากต่างประเทศที่เข้ามาเปิดในไทยไม่ได้ และมันก็เข้ามาแล้วด้วย นั้นก็คือ petonus , shafron (ไม่แน่ใจสะกดถูกหรือเปล่า) โดยกำไรส่วนใหญ่ของเจ็ทนั้นได้มาจากร้านสะดวกซื้อ jiffy ต่้อมาข่าววงในก็เกิดขึ้น เมื่อมีการตกลงซื้อขายกิจการกัน โดยข่าววงในระบุว่า เชฟรอนเข้าเทคเจ็ท และก่อนหน้านี้ก็เทค คาร์เท็คไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อฝ่ายจัดซื้อรู้ข่าวก็เกิดความรู้สึกว่าเขาคงไม่เอาแผนกจัดซื้อไว้ เพราะว่าที่คาร์เท็คนั้นก็มีร้านสะดวกซื้อและมีโลจิสติกหรือระบบการขนส่งสินค้า แต่เจ็ทหรือจิฟฟีไม่มี แต่ล่าสุดไ้้่้้้้ด้ข่าวว่าเขาไม่เอาทั้งคาร์เท็ค และจิฟฟี แต่ไปโคกับกลุ่มเซ็นทรัลแทน
เพราะฉะนั้นตอนนี้ที่รู้ๆก็คือ แผนกจัดซื้อนั้นต้องปิดอย่างแน่นอน คำถามตามมาก็คือ ตอนนี้เพื่อนผมก็อายุ31ปี แล้วต้องออกจากงานเพื่อไปทำงานในที่แห่งใหม่นั้น มันดูยากมาก เพราะว่าคนจบก็เยอะ คนจบใหม่นั้นมีความสามารถสูง และอายุ31นั้น ก็มากพอที่บริษัททั่วไปจะไม่ค่อยรับ และด้วยเงินเดือนที่สูงนั้น จะทำใจไปรับเงินเดือนที่ต่ำกว่านั้นได้หรือไม่ และอีกอย่างเพื่อนผมก็จบมาทางด้านเลขานุการ ซึ่งไม่ใช่งานที่ขาดแครนเลย
ซึ่งสิ่งที่ผมอยากจะบอกเพื่อนๆนะครับ ว่าในสภาวะเช่นนี้ ทำอะไรควรต้องมีแผนสำรอง อย่างเช่นทำงานประจำอยู่ อาจจะรับงานนอกทำ หรือทำงานอยู่ ก็เก็บเงินเอาไว้ อย่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือย พอถึงเวลามีปัญหาก็เอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจส่วนต้วได้ เพราะตอนนี้คุณอาจได้เงินเดือนสูงแต่สักวันนึงอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เหมือนเพื่อนผมอีกคน ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด ได้เงินเดือน 6 หมื่นกว่า แต่ไม่มีเงินเก็บ ผมเคยได้คุยถึงสาเหตุก็ปรากฏว่า ให้แม่ 2 หมื่น จ่ายงวดค่าบ้านหมื่นห้า ใช้ส่วนตัวทั้งเรื่องเที่ยวกินใช้เดือนละ 2 หมื่นกว่า ก็เลยไม่มีเหลือ (มันจะเที่ยวไปทำไม) ก็ฝากเพื่อนๆไว้นะครับ

 และข่าวล่าสุด ผู้ที่เทคเจ็ทไปนั้นก็คือ ปตท นั่นเอง (ผู้ถือหุ้นเป็นพวก ทษ)

ผมได้มีโอกาสได้พูดคุยกับพ่อค้าที่ไปเซ้งห้องเช่าที่ยูเนี่ยนมอล์ ปรากฏว่ามีแต่คนบ่นว่าไม่มีคนอย่างเดียวเลย ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้นไปได้ เพราะว่าคนที่เป็นเจ้าของ ก็เป็นคนเดียวกับที่ โบนันซ่าตรงมาบุญครองเลยนะ เท่าที่ผมลองมาวิเคราะห์ดูนะ ผมว่าอย่างแรกคือเงินเขาไม่หนาพอ เพราะว่าตอนที่เขาเปิดให้จองนั้น เขาก็ให้คนจองทยอยจ่ายค่าเซ้งเลยก่อนที่ห้างจะเสร็จด้วย เหมือนกับการจองบ้านก่อนที่จะสร้างเสร็จเลย พอถึงเวลาเขาก็เลยไม่มีงบในการโปรโมทให้เป็นที่รู้จัก อย่างที่สอง เขาไม่มีจุดขาย อย่างเช่นห้างอื่นๆ อย่างเช่น พันธ์ทิพย์ก็เป็นห้างไอที เพลทินั่มก็เป็นห้างขายเสื้อผ้าราคาถูก เพราะว่ายูเนี่ยนมอล์ก็คือห้างทั่วไป ไม่ได้โดดเด่นมากมาย จึงไม่รู้ว่าจะชูจุดขายได้ยังไง อย่างที่สาม ผมว่าจังหวะการเปิดตัวนั้นถูกสยามพารากอนกลบหมด เพราะมีแต่คนพูดถึงแต่สยามพารากอนอย่างเดียวเลย บางคนยังไม่รู้จักยูเนี่ยมอล์เลยด้วยซ้ำ มีแต่รู้จักแต่สยามพารากอน ขนาดคนต่างจังหวัดที่ไม่ได้อยู่ในกรุงเทพยังรู้จักเลย อย่างที่สี่ คือเรืองการเดินทาง เพราะว่ารถตู้ก็ไม่มี ถึงมีรถไฟใต้ดิน แต่ก็ไม่มีการประชาสัมพันธ์ว่าขึ้นทางไหน เพราะส่วนใหญ่คนจะขึ้นทางลาดพร้าวมากกว่า ก็เลยไม่รู้จะไปขึ้นทางยูเนี่ยนทำไม และสายรถเมลล์ก็น้อยกว่าต่างหาก ถึงแม้ว่าจะมีสายรถเมลล์วิ่งมาทางยูเนี่ยน แต่คนก็คิดว่าถ้าขึ้นทางลาดพร้าวอาจจะได้ที่นั่ง เพราะว่าเป็นป้ายก่อน ยูเนี่ยนป้ายนึง ที่ผมวิเคราะห็มานั้นเป็นเหตุผลส่วนตัวเท่านั้น อาจจะมีคนอื่นที่วิเคราะห์ออกมาได้ดีกว่าหรือมากกว่าผม ยังไงก็ช่วยบอกกันบ้างนะครับ เพราะว่าผมคิดว่าหลายหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียวแน่นอน

 

ผมว่าหากคุณเป็นคนที่ขายของอยู่คนหนึ่ง คุณจะรู้สึกว่าทำไมนะ ทั้งๆที่รัฐบาลก็จ่ายเงินให้ imf แล้ว และก็มาบอกเราว่า gdp นั้นโตเท่านั้นเท่านี้ แต่ทำไมถึงยังรู้สึกว่า มันขายของยากขึ้น หรือแม้กระทั่งว่าธนาคารก็ปล่อยกู้ให้กับธุรกิจ sme แล้ว ทำไมถึงยังยอดตกอยู่
เท่าที่ผมมีประสบการ์ณขายของมา ผมว่ามันเป็นเพราะว่ารัฐต้องการให้คนมีการใช้จ่ายมากขึ้น จึงได้ปล่อยสินเชื่อออกมาให้คนทำมาค้าขายมากขึ้น ธนาคารก็จะได้ดอกเบี้ย และเมื่อคนสามารถทำธุรกิจแล้วก็จะมีเงินไว้ใช้จ่าย แต่รู้ไหมครับว่าทุกวันนี้มีคนขายมากกว่าคนซื้อเสียอีก แล้วลองคิดดูว่าจะขายใครล่ะครับ
และเมื่อคุณกู้เงินมา แน่นอนคุณก็ต้องจ่ายดอกเบี้ย แล้วแทนที่คุณจะเอาเงินมาซื้อของ คงไม่มีแน่นอน นอกเสียจากว่าคุณจะซื้อเฉพาะของใช้ส่วนตัวเท่านั้น
ลองดูสิครับว่าตอนนี้ก็มีที่ขายของผุดกันเป็นดอกเห็ด เช่น platinum fasion mall, union mall, century mall, siam palagon, world trade center ปรับปรุงใหม่ และก็อีกหลายแห่งที่ยังไม่พูดถึง
ผมว่าต่อไปขายของยากแน่นอน คุณล่ะว่ายังไง