เคยสังเกตกันบ้างไหมว่า บางทีร้านก๋วยเตี๋ยวหรือร้านอาหารต่างๆที่เมื่อวานเราเพิ่งเห็นว่ามันเพิ่งเปิด แต่พอมาวันนี้ มันกลายเป็นเจ้าเก่าไปซะแล้ว ไม่เคยมีร้านไหนกล้าบอกกับคนอื่นว่าเป็นเจ้าใหม่ บางร้านเปิดวันแรกก็เจ้าเก่าเลย พอไปถามมันก็บอกว่าเมื่อก่อนเคยเปิดที่อื่นมาก่อน

หรืออย่างตอนที่ไปแวะหนองมน เคยสังเกตหรือเปล่าว่า ทุกร้านที่ขายได้รางวัลหมด เป็นแชมป์กันทุกร้าน ก็ไม่รู้ว่าเขาไปประกวดกันตอนไหน ไม่เห็นมีใครรู้เลย

 

ครั้งนึงในชีวิตผมมีโอกาสได้เปิดผับเป็นของตัวเองแถวหลังสวนลุม ชื่อ"มาเม้า มาเมา" ถ้าเพื่อนๆคนไหนเคยไปก็ comment มาได้นะครับ
ผมเปิดมาได้แค่ปีเดียวก็ต้องปิดไป เนื่องจากเกิดปัญหาหลายอย่าง แต่สิ่งที่ผมได้มานั้นก็คือประสบการ์ณที่ดีมากมาย พร้อมทั้งได้เจอผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาที่ร้าน และสิ่งที่ผมกำลังจะบอกเล่านั้นก็เป็นเรื่องราวย่อๆต่างๆที่ผมอยากจะบอกนะครับ
ผับของผมนั้นจะเป็นสไตล์มีดนตรีสด ซึ่งลูกค้าสามารถที่จะขอเพลงแล้วขึ้นมาร้องได้ คือเป็นการให้ลูกค้ามามีส่วนร่วมกับทางร้านเรา แต่ผับผมเสียอยู่อย่างคือ ไม่ค่อยมีผู้หญิงเข้ามาในร้านเท่าไหร่ ส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย ก็เลยไม่ค่อยมีอะไรดึงดูด แต่ไม่เป็นไรเราเน้นความเป็นกันเองมากกว่า
ทุกวันผมจะต้องเข้ามาที่ร้านและก็เมากลับบ้านทุกวัน เพราะว่าเราจะต้อง entertain ลูกค้า หรือกินกับลูกค้านั่นเอง ทำให้ช่วงนั้นสุขภาพไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ และปัญหาปวดหัวที่สุด ก็เห็นจะเป็นเจ้าหนูยักษ์ ที่ไม่รู้ว่ามันเข้ามาทางไหน และก็ไม่รู้ว่ามันไปหลบอยู่ที่ไหนแล้ว ปัญหาก็คือว่า มันจะชอบไปกัดสายไฟ โดยที่เราก็ไม่รู้ว่ามันจะกัดสายไฟอะไรไปบ้าง บางทีมันก็กัดสายของไฟ ทำให้เปิดไฟไม่ติด และเราก็กลัวว่าถ้ามันกัดไปโดนสายไฟที่เป็น main ของร้านแล้วล่ะก็ คืนนั้นไม่ต้องขายกันเลยล่ะ เพราะเล่นดนตรีไม่ได้ เปิดดีเจก็ไม่ได้ เราถึงต้องมาหาทางที่จะกำจัดมันออกไป ซึ่งตอนนั้นเราก็คิดหลายวิธีด้วยกัน เช่นเอายาฆ่าหนูให้มันกิน แต่ก็ไม่ได้เพราะเรากลัวว่ามันจะตายแล้วไม่รู้ไปอยู่ไหน ถ้าหาไม่เจอก็เหม็นตายเลย มีเพื่อนเสนอว่าให้เลี้ยงแมว มันจะได้มาจับหนู ผมก็บอกว่าหนูมันตัวใหญ่กว่าแมวอีก แล้วมันจะจับหนูได้หรือ ผมกลัวว่ามันจะโดนหนูจับกินล่ะไม่ว่า แล้วเราจะทำยังไง ตอนนั้นเราคิดขึ้นมาถึงบริษัทรับกำจัดหนู แต่เราก็ไม่ได้โทรไปเนื่องจากว่า อยู่ดีๆมันก็มาติดกับเราเอง ด้วยกาวดักหนู จนในที่สุดเราก็สามารถกำจัดมันออกไปจากร้านได้ เฮ้อ.....